Άσπρε μου χρυσέ μου κρίνε Γιατί να μαραθείσ Εγώ να σε ποτίζω Κι εσύ να μ' αρνηθείσ
Έβγα κρίνε να σε ειδώ Πο 'χω δυο λόγια να σου πω
Κρίνε μου ποιοσ σου 'κοψε Τα άνθη σου τα άσπρα Σ' τα 'κοψε 'κείνη π' αγαπάσ Μεσάνυχτα με τ' άστρα
Καλέ γιατί μαράθηκεσ Και άλληνε αγάπησεσ
Ποιοσ ήρθε τα μεσάνυχτα Που βασιλεύαν τ' άστρα Σ' έκοψε σε ξερίζωσε Και σ' έβγαλε απ' τη γλάστρα
Και τώρα μού μαράθηκεσ Κι εμένα με παράτησεσ
Για πεσ μου κρίνε να χαρείσ Ποιά έχεισ αγαπήσει Για να τησ πω να σ' αγαπά Να μη σε λησμονήσει
Κρίνε μου η μυρωδιά σου Μ' έχει σκλάβα πια δικιά σου Моя белая, моя золотая роза Почему ты засохла? Я должен был поливать тебя, А ты должна была отказать мне.
Выходи, роза, к себе, Где я хочу сказать тебе несколько слов.
Скажи мне, кто тебя срезал? Твои белые цветы. Она срезала их для тебя, которую ты любишь. Полночь со звёздами.
Хорошо, почему ты засохла? И полюбила кого-то другого.
Кто пришёл в полночь? Там, где царили звёзды. Он срезал тебя, вырвал с корнем. И вынул из горшка.
И теперь ты засохла ради меня. И ты бросила меня.
Ради моей розы, будь счастлива. Кого ты любила? Чтобы я мог сказать ей, чтобы она любила тебя. Чтобы она не забыла тебя.